Suffle up and deal!!

Hallo luitjes!

Na een heerlijk nachtje slapen in die leuke blokhutjes (zie vorig verhaaltje) waar het in de nacht heel koud werd, zijn we in de auto gestapt. Met 14 graden reden we vol goede moed (en een beetje bibberend) naar Zion Park. Het vierde park tot nu toe. Ik verklap nu misschien een beetje te veel en praat misschien alleen voor mijzelf als ik zeg dat we een beetje parkenmoe zijn. De hitte en de eeuwige wandelingen (waar niet altijd iedereen voor is, maar na enige discussie en uitschelden voor cultuurbarbaren voor nodig is, komen we er altijd uit) zijn vermoeiend. 

Onze reisgids (met letterlijk alle reisgidsen) voor in de auto ging voorlezen hoe het park van vandaag eruit zou zien. ’Nu niet naar beneden en dan naar boven, maar nu andersom!’ Niet één persoon reageerde…  

We zagen in de rit van minder dan een uur de temperatuur verdubbelen en tegen de tijd dat we er waren, was het van 14 graden naar 34 graden gestegen. Dat was niet het enige wat veranderd was… Het parkmoe zijn sloeg in één slag om toen we zagen hoe mooi dit park was!!!

Prachtige rotsen, veel groen en een leuke rivier! Verkoelend, schaduw en goed te wandelen! Het park wat in de boekjes als het minst leukst beschreven stond, staat bij ons met stip op 1!

Naast deze mooie uitzichten waren er natuurlijk ook gevaren…

 Gelukkig hebben wij deze jongens niet gezien…

Gelukkig kon Kyr nog net op tijd de rots tegenhouden…

En kon Cees-Jan goed klimmen..

Na een wandeling hebben we heerlijk bij de rivier gezeten waar Cees-Jan en Antoinette (met schoenen aan) als echte hikers te water zijn gegaan. Daar hebben ze geklauterd door moeras, door planten en hebben (naar eigen zeggen) krokodillen verslagen… Top!

Natuurlijk zijn we na de wandeling meteen weer aan de echte Amerikaanse hamburger gegaan (we zijn allemaal aangekomen..) en zijn weer in de auto gestapt om een hotelletje te zoeken (met zwembad) richting Vegas. Daar zijn we nu, waar we als een stelletje verslaafden eerst de computer grepen om dit verhaaltje te schrijven…

Nog 135 km naar Vegas.. tot dan!

x

Lector Salutem!

Hang de vlag uit! Stop de persen! Geen paniek! We zijn nog steeds alive and kicking! Helaas was er zoals jullie gemerkt hebben ook gisteren weer geen internet. Han heeft heel de nacht in de lobby van het resort gelegen, wachtend op enig teken van verbinding. Zonder succes. Om jullie een beetje tegemoet te komen zullen we jullie verblijden met een extra lang verhaal!

Naast onze paniek van geen internet, hebben wij een heerlijk dagje gehad. Lekker rustig aan het zwembad. Zeker rustig, want wanneer het in de middag steeds stiller werd om ons heen en iedereen (verstandig) terug naar hun hutje ging, bleven wij lekker in het zonnetje. Het was immers heerlijk weer, met een windje dat het goed deed uithouden….Gevolg is dat we met 45 graden in de hitte nu allemaal mooi rood zijn. Dat het die dag 45 graden was geweest kwamen we pas ’s avonds achter…

Naast het zonnen zijn we ook nog zeer sportief geweest door een wedstrijdje waterpolo, balletje hooghouden en uiteraard kaarten (om alvast een beetje in te spelen voor Vegas).  

Rond etenstijd zijn we richting het plaatsje Page gereden waar een plaatselijke Steak House hebben opgezocht. We willen hier niet al teveel woorden aan vuil maken maar het moge duidelijk zijn dat de prijs/kwaliteit verhouding niet in ons voordeel is uitgepakt. Gelukkig was dat voor het eerst deze vakantie en hopelijk ook voor het laatst…

De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan om richting Bryce Canyon te rijden. We hebben nog even getwijfeld om de ochtend nog aan Lake Powell door te brengen zodat we nog lekker konden zwemmen, maar we hoorden van verschillende mensen dat Bryce Canyon zo’n mooi park is dat we er maar de gehele dag voor hebben uitgetrokken!

Na een relatief kort ritje van 200 km kwamen we aan bij Bryce national Park

We waren nog geen 3 minuten in het park of moesten al vol in de ankers om deze kanjer te ontwijken:

Hij ligt hier inmiddels alweer veilig naast de weg, maar we hadden hem bijna op de bumper…staat toch mooi 100 dollar boete op…

Nadat we ons hadden laten informeren door een Ranger besloten we om dit keer geen wandeling door de Canyon te maken, het was weer ruim 40 graden, maar om met de shuttle mee te rijden door het park. Die zou ons afzetten op de mooiste plekjes zodat we niets zouden missen. Onderweg kwamen we 2 Nederlanders tegen die het helemaal gehad hadden met de canyons. Reden hiervoor was dat ze (op dezelfde dag als wij) door de Grand Canyon hadden gewandeld en een Canadees hadden zien uitglijden. De jongeman was een paar honderd meter naar beneden gekukeld en op slag dood geweest. Niet echt fijn om te zien dus…

De Bryce Canyon zelf was schitterend, maar haalde het bij lange na niet bij de Grand Canyon. Groot verschil waren we de prachtige rode rotswanden die de Bryce kent!

Nadat ook wij waren uitgekeken op de Canyons besloten we om een hotel op te gaan zoeken. Onderweg kwamen we langs een leuk dorpje waar even wat gewinkeld werd en sommige mensen zich (wederom) onsterfelijk belachelijk probeerden te maken.

Nadat we uitgespeeld waren, Cees-Jan heeft een levensecht klappertjespistool gekocht en schiet nu op alles wat los en vast zit, hebben we onze intrek genomen in een schattig motelletje aan de snelweg. We hebben 3 kleine cabins waar we vanavond heerlijk op de veranda kunnen relaxen!

Na deze toch wel vermoeiende dag trakteerde Frank ons op een heerlijk diner bij een Steak House iets verderop! Hans en Marianne, jullie kunnen trots zijn op je jongste telg!

Morgen gaan we naar Zion NP en daarna wacht Vegas op ons!

Tot morgen!!

Goedenavond!

Allereerst willen we jullie onze excuses maken voor de vertraging. Het hotel waar we nu zitten heeft zo’n zwakke internetverbinding dat we gisteravond niet op internet konden.
Maar we gaan gewoon verder waar we gebleven waren!
Nadat we in de jacuzzi waren bij gekomen van onze wandeling door de Grand Canyon, zijn we ter ere van Cees-Jan en Kyra’s 2-jarig samenzijn uit eten geweest in een klein restaurantje aan de Route 66. Na het lekkere eten en de nodige biertjes zijn we op tijd naar het hotel gegaan want de volgende dag gingen we vliegen over de Grand Canyon.

De volgende ochtend was iedereen, van de spanning, veel te vroeg wakker!Daar we pas om 1 uur op het vliegveldje moesten zijn hadden we de hele ochtend om lekker te zwemmen en een beetje te relaxen. Rond half 12 zijn we toch maar naar het vliegveld gereden om een beetje rond te kijken en vooral te kijken hoe de mensen die uit de helikopter stapten er uit zagen.
Opvallend genoeg kwamen er geen groene of bleke mensen uit maar alleen maar lachende gezichten. Een hele opluchting voor de zwakke maagjes onder ons!
Rond een uurtje of 1 kwamen de helikopters met de bijdehorende piloten terug en konden wij stiekem een selectie maken van welke piloten we wel en vooral welke we niet wilden. Helaas voor ons was er met elke piloot wel iets mis… De een kreeg de deur niet open, de ander was 12 jaar, de ander struikelde over zijn eigen veters en weer een ander leek net weggelopen te zijn uit de film Dumb and Dumber…
Niet echt geruststellend!
Echter, toen we eenmaal een piloot kregen toegewezen bleek het een hele aardige man die al jaren vloog en grappig was… Hij was erg kalm en rustig. Voor de zenuwpezen (lees: Kyra en Antoinette) onder ons was dit erg prettig. Dezelfde zenuwpezen mochten dan ook voorin zitten naast de piloot!
Het was zó mooi! We vlogen eerst een stukje over het uitgestrekte Grand Canyon National Park, dat ongeveer zo groot is als Zwitserland, waarna we zo’n 20 minuten over de plateau’s van de echte Grand Canyon vlogen, adembenemend!! We hebben een dvd van onze vlucht gekocht dus kunnen jullie allemaal meegenieten! Voor diegene die deze vlucht afraadden: ‘Is ie gek geworden?’

Na deze vlucht was het tijd om verder te rijden naar Page, Lake powell. Onderweg deden we het pittoreske dorpje Cameron aan, waar de vrouwtjes zich vergaapten aan de prachtige indianenwinkeltjes!
Na een rit van twee en half uur kwamen we aan in Page, waar we een resort hadden geboekt om ff lekker bij te komen. Zoals gezegd lag dit echter zo afgelegen dat we geen internetverbinding hadden en dus geen verhaaltje konden schrijven. Ook nu is de verbinding nog erg zwak dus wellicht dat we morgen ook geen verhaal hebben…

Vandaag gaan we in ieder geval lekker zwemmen en chillen en morgen zien we wel, misschien nog verder uitrusten, misschien gaan we alvast rijden. We zien het wel!

Tot morgen!

Zoals gisteren al aangekondigd stond vandaag de Grand Canyon op het programma! Volgens velen zou dit het hoogtepunt van onze trip worden!

Nadat we in onze Kingsize Suite heerlijk hadden overnacht zijn we na het ontbijt op ons gemakje naar de Grand Canyon gegaan. De weersvoorspellingen waren gunstig voor ons, slechts 24 graden met kans op regen! Na de ruim 40 graden van de afgelopen dagen was dit meer dan welkom. Aangezien we 2 dagen de tijd hebben om de Grand Canyon te bekijken kunnen we kiezen tussen eerst een dagje wandelen en de tweede dag t vliegen/raften of de eerste dag vliegen/raften en de tweede dag een wandelingetje te maken. Vanwege het gunstige weer van vandaag besloten we om vandaag de Grand Canyon op onze wandelsloffen te bekijken.

Eenmaal aangekomen bij het punt waarop we de eerste blikken op de echte Canyon konden werpen konden we geen woord meer uitbrengen… Werkelijk Schitterend!! We kunnen hier een mooi verhaaltje houden hoe mooi het was, maar foto’s zeggen waarschijnlijk meer. En zelfs op de foto’s zie je niet hoe prachtig het werkelijk is.. Je kan het niet bevatten tot je op dat randje staat! En zelfs dan nog niet….!

Nadat we bijgekomen waren van het schitterende uitzicht zijn we naar het Visitors Center gegaan om ons te laten inlichten over de verschillende wandelingen. De vrouwelijke ranger bleek over een goede mensenkennis te beschikken, ze raadde ons de ‘easy road’ aan. Gelukkig zijn we geboren met een flinke dosis eigenwijsheid en dus besloten we een 2 uur durende tocht te maken die als ‘difficult’ was gemerkt. Het eerste deel van het pad zou ons richting de kloof van de Canyon leidde, waarna we na ongeveer een 3 kwartier lopen bij een rustpunt zouden komen vanwaar we de terugreis konden aanvaarden.

Het pad wat we volgden leidde ons langs prachtige plekjes met schitterende views. Maar het was niet zonder gevaar, 1 kleine misstap kon tot een val leidden van enkele honderden meters. Maar wees gerust, alles is goed gegaan en niemand is gewond geraakt!

Uiteindelijk deden we iets langer over het dalende deel van de trip dan gepland en was de wandeling terug omhoog helemaal een hel, maar we hebben wel respect af weten te dwingen bij de fanatieke wandelaars! Het feit dat we met de tong op de schoenen aankwamen bij de top doet daar niets aan af..

Na even te hebben uitgerust zijn we naar het plaatselijke vliegveld gereden om te kijken of we morgen lekker rustig over de Canyon kunnen vliegen in plaats van weer zo’n vermoeiende wandeling. E bleek nog 1 helikopter beschikbaar waardoor we morgenmiddag om 1 uur over de Grand Canyon zullen vliegen!

Na deze uitputtende dag besloten we dat we onszelf wel eens mochten verwennen! De jacuzzi bleek daarvoor uitermate geschikt…

Morgen gaan we zoals gezegd een vlucht maken met een heli en daarna richting Page waar we 2 dagen gaan bijkomen in Lake Powell!

Groet!

Goedemorgen!

Dag 6 alweer van ons avontuur in de prachtige Staten van Amerika! We hebben begrepen dat jullie onze verhaaltjes graag lezen en dat sommigen zelfs elke ochtend vroeg de updates checken. Andersom checken ook wij elke ochtend voor we weggaan of jullie nog berichten hebben achtergelaten, we vinden dit hartstikke leuk so keep up the good work!!

Vanochtend zijn we vroeg wakker geworden van de bouwvakkers die rond 4 uur hun lange dag werken begonnen. In het enge plaatsje Tucson viel niets meer te beleven dus gingen we naar het enige wat nog een beetje leuk zou zijn: een museum/dierentuin. Maar dit viel 100% mee! Het was super! Waar we gister op ons eigen houtje 4 uur hadden moeten zoeken naar een mier in de wildernis, hier waren alle dieren bij elkaar! Zo hebben we wolven, puma’s, ratelslangen, hagedissen en een tarantulla gezien! Nu denken jullie vast, so what, dat kan je in Blijdorp ook zien… Maar daar zitten ze in een kooitje!  

We kregen een persoonlijke gids mee die ons rondleidde door het park. Deze lieftallige oude dame wist enorm veel te vertellen over alle planten en dieren en zag er uit alsof ze even oud was als het park zelf. De belangrijkste schat die het park rijk was, was natuurlijk de Saguro cactus! Deze zie je hier overal en zijn echt ongelofelijk!

Na de anderhalf uur durende tour, de temperatuur meter gaf 44 graden aan en het was inmiddels 12 uur , moesten we afscheid nemen van onze gids en was het tijd om de verkoeling van de airco weer op te zoeken. Tucson had zich met dit schitterende park aardig gerevancheerd.

We hadden een lange reis van 400km voor de boeg richting de regio Flagstaff. Tijdens deze rit kwamen we een grote electronica store tegen waar Han een laptop op de kop heeft getikt en Kyra en Cees-Jan een digitale camera. Dit alles tegen Amerika tarieven De iPhone, waar Bart en Frank nog naar op zoek zijn hebben we nog niet kunnen vinden.

Tijdens de trip naar het noorden konden we geen keuze maken of we nu naar Flagstaff, Sedona of Old Creek Cayon moesten gaan. Al deze dorpjes liggen dicht bij elkaar maar zijn volgens de gidsen allemaal even prachtig. Nadat we wat informatie hadden ingewonnen bij de plaatselijke benzinepomp besloten we om Flagstaff links te laten liggen en koers te zetten richting Sedona. Flagstaff leek erg veel op Tucson volgens de locale bevolking en dat hadden we wel gezien. Even geen ‘Indianen’ meer voor ons. Sedona konden we bereiken via een schitterende vallei vol haarspeldbochten. Zoals jullie op onze route hebben kunnen lezen was het originele plan om in Sedona/Flagstaff te overnachten en de volgende dag richting de Grand Canyon te gaan. Echter, volgens de hotelmedewerkers in Sedona was het nog een kleine 3 uur rijden richting de Grand Canyon. Het leek ons toch wel zonde om een halve dag Grand Canyon te verspillen aan autorijden dus besloten we bij de plaatselijke KFC wat voedsel in te slaan en nog een stuk door te rijden.

Inmiddels zijn we aanbeland in het pittoreske Williams, slechts 50 minuten van de Grand Canyon en zitten we in een luxueuze suite! Bij de plaatselijk West Inn Hotel hadden ze nog maar 1 kamer vrij: de suite voor 6 personen…Wat vervelend nou! Bij het aanschouwen van onze kamer vielen we van verbazing over elkaar heen (Antoinette: we blijven hier wonen!, Kyra: welkom to my crib!, Cees-Jan (door de intercom): Ik bevind me nu in de westside van het appartement!)

Morgen gaan we naar de Grand Canyon! De opties om een helicopter- of rafttour te maken worden nu in de jacuzzi bekeken! Ik trek snel m’n zwembroek aan, pak een biertje en ga me ook richting het zwembad begeven! Werk ze!;)

ps. met Anton gaat het na gisteravond weer goed, ze kan sinds enkele uurtjes weer vast voedsel verdragen…

Hi Folks!

Vanochtend vroeg hebben we het doorreis stadje Blythe verlaten om koers te zetten richting Tucson. Na enkele kilometers rijden verlieten we de staat California om het kilometers lange dorre droge landschap van Arizone in te rijden. Een schitterend gezicht met meters hoge cactussen, maar het betekende ook dat de temperatuur meter in de auto weer wat extra graadjes in de plus liet aantekenen. Maar hoe vreemd het ook klinkt, de 40 graden die we hier moeten doorstaan vallen eigelijk best mee. Misschien komt het doordat we van airco naar airco leven, of doordat het hele dagelijkse leven hier is ingesteld op onweerstaanbare hitte.

Nadat we over de wereldberoemde Colorado river waren gereden kwamen we na enkele uren aan in Phoenix. We hebben ons laten vertellen dat er in Phoenix zelf niet zoveel te beleven is dus we hadden besloten om hier niet al te lang te blijven en deze stad slechts als tussenstop aan te doen. Echter, toen we eenmaal in de goede wijk waar aanbelandt, Scottsdale, leek het net of de tijd hier 100 jaar had stil gestaan. Oude indianenpubs en schimmige saloons kleurden het straatbeeld. Toen er ook nog een winkel was met louter cowboyhoeden en cowboylaarzen was het plaatje compleet.

Net als eerder bij de baseball wedstrijd hadden sommige mensen ook nu weer de behoefte om zich onsterfelijk (belachelijk) te maken:

Na dit verrassend leuke stukje Arizona, vervolgden we onze weg naar de eindbestemming van vandaag, Tucson. Gedurende de hele trip spreken we al Amerikanen die ons vragen waar we heen gaan. Als we dan antwoorden dat we onder andere langs Tucsen komen krijgen we meestal typisch Amerikaanse reacties: Oh my god!! You’re so gonna love it over there!! Onze verwachtingen waren dus hooggespannen…

Maar toen we er eenmaal gearriveerd waren, na een traffic jam vanwege een uitgebrande vrachtauto, viel het allemaal wel mee. Er liepen geen indianen (wat ons wel beloofd was in de reisgids!!;)) en het aantal bizarre cactussen viel ook wel mee. Niet echt het Oude Westen stadje waar we op gehoopt hadden! Gelukkig was er 1 hotel wat uit het jaar 1793 stamde. Geen airco, geen tv, geen telefoon, maar wel een western gevoel! Beneden in de bar werden ons verscheidene drankjes aangeboden waardoor we maar besloten om hier te overnachtten.

Rond etenstijd werd Antoinette door de barman verleidt om een Mojito te nemen… Uiteraard kon zij dit aanbod niet afslaan en nam zij deze verleidelijke coctail voor het eerst van haar leven. Inmiddels is het half 11 en ligt Anton nog steeds uitgeteld in de receptie. Morgen ochtend hebben we om 9 uur afgesproken.. we kunnen alleen maar hopen dat zij dan weer aanwezig zal zijn..

Tot morgen!!

ps. Joka, zonder jou kunnen we natuurlijk geen fatsoenlijke potje spelen, we wachten dan ook tot we wat meer mensen van jou niveau zullen aantreffen in Vegas!

Na lekker te hebben geslapen in het Pepper Tree hotel (erg gezellig met keukentje…) hadden we besloten om even af te koelen in het zwembad om erna te gaan rijden. Hier begint onze lange reis naar het oosten.

Terwijl de temperatuur stijgt rijden we in een lekkere airco het verlaten land in. De woestijn komt dichterbij en de gebouwen worden minder. We stoppen om te tanken in Palm Springs (waar ALLE sterren op vakantie gaan) en we lopen tegen een dikke wolk van hitte aan. Het is nu 35 graden.. Dit is nog niet zo heet, want wanneer we richting Joshua Tree park rijden word het steeds warmer en de temperatuur stijgt tot 43 (!) graden. Een park midden in de woestijn. En zoals je op de foto’s ziet, echt de middle of nowhere. Hier hebben we de big three gezien: de road runner (meep meep), de arend en de hagedis. De hitte is erg wennen. Broeierig, en warme (zelfs hete) wind en de kans op vuur is erg groot (commentaar van Bart: ‘hebben wij weer..’)

Goed nieuws even tussendoor: Frank zijn koffer is terrecht! Een lieve mevrouw heeft erg haar beste gedaan en nu zal de koffer in Las Vegas aankomen! Frank heeft nu de telefoon van Antoinette (want zijn oplader zit in zijn koffer) dus haar nummer is niet bereikbaar. Het nummer van Han wel!

Nu schrijven we dit vanuit de Best Western Hotel in Blythe. Een stadje waar niets te doen is, maar wel ontzettend veel motels waar alle films zijn opgenomen. Kyra is een beetje bang, er hangt ook een sfeer alsof er ieder moment iemand de deur in trapt en begint te schieten… (maar zij is dan ook de enige die dit gevoel heeft..)

We groeten de salamander aan het raam en gaan lekker slapen, morgen een dag in de auto op weg naar Tucson.

Bye bye!

Goedemorgen vrienden en familie! Hier weer een update vanuit het zeer zonnige Amerika! We beginnen langzaam te wennen aan het leven hier in de States, ondanks het feit dat we ’s ochtends nog steeds te vroeg wakker worden… Ook de bevolking hier blijkt aan alle cliches te voldoen! De Eat-as-much-as-you-can tickets vinden gretig aftrek en ook in de supermarkt kijken we onze ogen uit. Een voorbeeldje speciaal voor Piet: Als je dacht dat de nieuwe red-bull blikjes in Nederland groot zijn, dat zijn hier slechts de small-sizes. Voor minder dan halve liter blikken doen ze het niet. Ook de Heineken blikken zijn enorm, 750 mililiter per stuk!

Vanohtend zijn we vroeg opgestaan om te kijken of er al nieuws was mbt Frank zijn koffer. Zowel in het hotel als op het vliegveld hebben zij hem nog steeds niet kunnen traceren waardoor we langzaam het vermoeden beginnen te verkijgen dat de koffer een soort Nataly Holloway verhaal begint te worden. Hij is zoek en komt waarschijnlijk nooit meer boven water. Vanmiddag zijn we dus maar langs een enorme Mall geweest om een koffer, wat broeken, shirts, boxers en sokken te kopen.

Vanochtend hebben we Universal Studios met een bezoekje vereerd. Wat een park!

Nadat we ons eerst in het spookhuis stuipen op het lijf hadden laten schrikken, zijn we daarna in de vreemde 4d atractie van de Simpson geweest. Tegen het middaguur werd de zon toch wel erg fel waardoor we besloten in de Jurassic Park Ride te gaan. (Een soort Splash van de Efteling alleen dan 10x groter) Toen we er zeiknat uit kwamen stond er een standje met handdoeken te koop voor $10….Handige jongens die Amerikanen….

Na dit fantastisch park was het tijd om Los Angelos achter ons te laten en onze reis te vervolgen naar onze volgende bestemmin: Anaheim!

Anaheim zelf is niet zoveel bijzonders, maar vanavond stond er een honkbal wedstrijd op het programma…De Anaheim Angels tegen de Baltimore Boys!! Sommigen onder ons hadden zich niet gekleed op dit evenment waardoor zij zich genoodzaakt voelden de plaatselijke fanshop te overvallen. Zie hieronder het verbluffende resultaat:

Na deze fantastische wedstrijd ( die gelukkig door de thuispartij gewonnen werd en waarin Vladimir een schitterende homerun maakte) hebben we een hotelltje opgezocht om de nacht door te brengen!

Wat er morgen op het programma staat weten we nog niet helemaal, zeker is dat we een eerste lange trip moeten maken, ong, 400 km!

Weltruste!

Vandaag na een lekker nachtje slapen om negen uur in de lobby van het Hilton verzameld  Eerst even een ontbijtje gegeten bij Subway. Daarna op weg naar Hollywood en al snel zagen we de beroemde letters op de heuvel waarvan we gezamelijk ong. 100 foto’s van hebben gemaakt!

Daarna gelopen over de Walk of Fame met vele onbekende, maar ook vele echte sterren als Britney Spears, Antonio Banderas en Lesley Nielsen! We kwamen ook langs het Theater Kodak, de plaats waar jaarlijks vele beroemdheden over de rode loper lopen om de oscaruitreikingen mee te maken. Rond de middag werd het weer steeds beter zodat we besloten naar Venice Beach te gaan.

Onderweg reden we door de hills van Beverly Hills waar volgens Kyra alle celebreties wonen. We hebben huizen gezien die makkelijk van Oprah, David of Paris hadden kunnen zijn! Ook de Hummers, Lamborginy’s and Chevrolets waren talrijk. In Venice Beach hebben we over het strand en de boulevard, waar we vele beachboys en bikini chicks spotten, gelopen. Bijna zouden we met z’n vijven verder moeten want Han werd gezien zijn “looks” gevraagd zich  bij Life guards (bekend van Baywatch) aan te sluiten. 

Gelukkig hebben wij hem met een Washington Beach Burger kunnen verleiden om toch maar met ons mee te gaan. Vervolgens zijn we richting hotel gegaan om nog eventjes te zwemmen in de Pool en bij te komen in de jacuzzi!. Daarna kwam het bericht dat Frank zijn koffer zich nog steeds ergens in de States begeeft, maar niet in L.A…. Erg vervelend dus..

Nu zijn we op de kamer van CJ en Kyra gezamelijk aan het eten , de site bijwerken en zometeen gaan we nog even naar de haven om ons te vergapen aan de ”bootjes” (Zie onder, let ook op de heli!).

Morgen staat Universal Studios op het programma!  

Na een slopende reis van bijna 24 (!) uur zijn we dan eindelijk aangekomen in het zeer chique Hilton Hotel.
Alles is eigelijk zeer spoedig verlopen, vooral de eerste vlucht van 020 naar Philadelphia viel alles mee. In slechts 8 uurtje stonden we op Amerikaanse bodem. En dat hebben we geweten ook….
Buiten het feit dat overal Amerikaanse vlagen hangen kregen we opeens te maken met een irisscan, verplichte vingerafdruk en een belachelijke vragenlijst (“Heb je ooit geprobeerd een kind te ontvoeren?”, “Ben je tussen 1933 en 1945 actief geweest in Nazi-Duitsland”?) Dus…
De 3 uur die we moesten wachten op Philidephia airport vlogen in ieder geval voorbij.
Daarna hadden we nog een 4 uur lange vlucht naar Los Angeles voor onze kiezen en omdat dit een binnenlandse vlucht was waren de veligheidsvoorschriften gelukkig niet zo streng. In Los Angeles aangekomen wachtte ons nog een onaangename verrassing, er kwamen maar 5 koffers van de bagageband in plaats van onze 6. De koffer van Frank had geen zin in deze vlucht, en we hopen dat hij één van de volgende vluchten wel zin krijgt… Ze zullen hem dan naar ons hotel brengen. (het is nu half 9 en we hopen dat hij zo dadelijk in de lobby op ons zit te wachten..)
Aangekomen met 6 vermoeide mensen en 5 koffers gingen we onze auto ophalen. We mochten er eentje van die aardige meneer uitkiezen en we hadden de mooiste al ingeladen toen bleek dat dit toch niet onze auto zou worden… Geen probleem want we hebben nu in een prachtige toyota met veel ruimte!
In het hotel zijn we meteen gaan slapen, want ookal was het hier pas half negen, voor ons was het al 5 uur in de ochtend! Na een lekkere lange nacht is het voor ons nu dus half negen ’s ochtends en ik (kyra) heb al lekker gezwommon! We hebben een lange dag voor de boeg!

Tot vanavond!