Suffle up and deal!!

Hi Folks!

Vanochtend vroeg hebben we het doorreis stadje Blythe verlaten om koers te zetten richting Tucson. Na enkele kilometers rijden verlieten we de staat California om het kilometers lange dorre droge landschap van Arizone in te rijden. Een schitterend gezicht met meters hoge cactussen, maar het betekende ook dat de temperatuur meter in de auto weer wat extra graadjes in de plus liet aantekenen. Maar hoe vreemd het ook klinkt, de 40 graden die we hier moeten doorstaan vallen eigelijk best mee. Misschien komt het doordat we van airco naar airco leven, of doordat het hele dagelijkse leven hier is ingesteld op onweerstaanbare hitte.

Nadat we over de wereldberoemde Colorado river waren gereden kwamen we na enkele uren aan in Phoenix. We hebben ons laten vertellen dat er in Phoenix zelf niet zoveel te beleven is dus we hadden besloten om hier niet al te lang te blijven en deze stad slechts als tussenstop aan te doen. Echter, toen we eenmaal in de goede wijk waar aanbelandt, Scottsdale, leek het net of de tijd hier 100 jaar had stil gestaan. Oude indianenpubs en schimmige saloons kleurden het straatbeeld. Toen er ook nog een winkel was met louter cowboyhoeden en cowboylaarzen was het plaatje compleet.

Net als eerder bij de baseball wedstrijd hadden sommige mensen ook nu weer de behoefte om zich onsterfelijk (belachelijk) te maken:

Na dit verrassend leuke stukje Arizona, vervolgden we onze weg naar de eindbestemming van vandaag, Tucson. Gedurende de hele trip spreken we al Amerikanen die ons vragen waar we heen gaan. Als we dan antwoorden dat we onder andere langs Tucsen komen krijgen we meestal typisch Amerikaanse reacties: Oh my god!! You’re so gonna love it over there!! Onze verwachtingen waren dus hooggespannen…

Maar toen we er eenmaal gearriveerd waren, na een traffic jam vanwege een uitgebrande vrachtauto, viel het allemaal wel mee. Er liepen geen indianen (wat ons wel beloofd was in de reisgids!!;)) en het aantal bizarre cactussen viel ook wel mee. Niet echt het Oude Westen stadje waar we op gehoopt hadden! Gelukkig was er 1 hotel wat uit het jaar 1793 stamde. Geen airco, geen tv, geen telefoon, maar wel een western gevoel! Beneden in de bar werden ons verscheidene drankjes aangeboden waardoor we maar besloten om hier te overnachtten.

Rond etenstijd werd Antoinette door de barman verleidt om een Mojito te nemen… Uiteraard kon zij dit aanbod niet afslaan en nam zij deze verleidelijke coctail voor het eerst van haar leven. Inmiddels is het half 11 en ligt Anton nog steeds uitgeteld in de receptie. Morgen ochtend hebben we om 9 uur afgesproken.. we kunnen alleen maar hopen dat zij dan weer aanwezig zal zijn..

Tot morgen!!

ps. Joka, zonder jou kunnen we natuurlijk geen fatsoenlijke potje spelen, we wachten dan ook tot we wat meer mensen van jou niveau zullen aantreffen in Vegas!