Suffle up and deal!!

Dames en Heren! Hierbij ons allerlaatste verhaal over onze trip in de Verenigde Staten van Amerika!

Wij hebben ons allerlaatste dag doorgebracht in een rondrit door San Francisco. Met een hop-on-hop-off kaart konden we in een Londen-achtige opendak bus zoveel rondjes rijden door San Francisco als we zelf wilden. Vlak voor ons hotel, aan de haven, was een van de opstappunten, ideaal dus! Rond 10 uur hadden we in de lobby van ons hotel verzameld zodat we gezamelijk een ontbijtje konden nemen; donut met koffie (we zijn al helemaal veramerikaanst) Hierna zijn we in de bus gestapt waar we eerst langs de havens reden, onder andere Pier 37 waar de voor ons bekende zeeleeuwen nog steeds lagen, daarna kwamen we in het centrum van de stad waar Kyra & Antoinette zich tegoed deden in de Macy’s!

Na nog wat foto’s te hebben genomen van de mooie gebouwen om ons heen, zijn we weer in de rode dubbeldekker gestapt richting een ander shopping center.

Onderweg kwamen we door het wonderbaarlijke Chinatown, waar je je midden in China begeeft. (Ook al heeft 80% van onze reisgroep nog nooit een voet op Chinese bodem gezet..) Na een klein half uurtje stonden we voor het grootste shopping center van San Francisco: de San Francisco Shopping Mall (briljant..) Nadat we de vrouwen kwijt waren in de Victoria’s Secret, besloten we om de groep op te splitsen omdat de situatie niet langer houdbaar was… De vrouwen hebben zich voor de laatste keer verwonderd over de mooie spullen, en vooral de mooie prijzen, terwijl de mannen nog wat inkopen deden voor de terugvlucht.

Na nog wat ge-hop-on-hop-offt te hebben, zijn we terug gegaan naar het hotel om ons op te frissen voor de laatste keer Steak with french fries en nog een duik te nemen in het zwembad. Helaas was het te koud voor ons inmiddels gebruinde huidje om echt van het weer te kunnen genieten (de temperatuur komt hier niet boven de 25 graden uit, zeker met de zeewind is dat niet erg warm vergeleken bij de 48 graden woestijnhitte die we ook al gehad hebben).

’s Avonds zijn we naar de andere kant van de baai gereden, over de Golden Gate Bridge, om daar een leuk restaurantje te zoeken. Helaas zijn het vooral visrestaurantjes, niet zo gek voor een havenstad, maar dat betekende wel dat er geen steak inzat voor ons. Flexibel als we zijn hebben we een plaatselijk Italiaan verblijdt met onze aanwezigheid. Tevens was dit voor velen van ons de eerste keer dat er bij een restaurant met een Michelin ster gegeten werd. (Eat this Tea&Wil) Het was erg lekker, al was het wel een beetje weinig wat we op ons bordje geschoven kregen (zeker vergeleken bij de gigantische porties die we de afgelopen weken te verduren kregen).

Hierna zijn we snel terug gegaan naar ons hotel, daar de wekker al weer om 3 uur gaat. We vliegen morgen om 06.10 en zijn dan rond 8 uur zondagochtend (nederlandse tijd) weer op 020.

Dit was ons laatste reisverslag van deze vakantie. Los Angelos, Phoenix, Grand Canyon, Lake Powell, Bryce Canyon, Zion National Park, Las Vegas, Yosemite Park en San Francisco, we hebben er erg van genoten!

De letters Hollywood, de Walk of Fame, Universal Studios, de honkbal wedstrijd, de vele nationale parken, het vele pokeren, de mooie meren waar we gezwommen hebben, de bizarre Canyons, de wilde dieren, het onwerkelijke Las Vegas, de Golden Gate Bridge, Alcatraz, eigelijk teveel om op te noemen maar vooral de gezelligheid, het was super!

We hopen dat jullie met net zoveel plezier de verhalen gelezen hebben als wij ze geschreven hebben! Wat betreft het thuis verder schrijven, dat gaan we zeker niet doen en zou ook lang zo leuk niet zijn. Wel gaat Kyra binnenkort naar India waar ze een soortgelijk weblog zal bijhouden! Het exacte adres zal nog bekend gemaakt worden!

Groetjes,

Han, Antoinette, Bart, Frank, Cees-Jan en Kyra

San Francisco! Vandaag hadden we de hele dag om San Francisco aka the City by the bay (vrij vertaald: de stad bij de baai) te verkennen. Een paar weken geleden hadden we in ons koude kikkerlandje al kaartjes geregeld voor Alcatraz en vandaag werden we om 11 uur verwacht op Pier 33 om koers te zetten richting het kleine eilandje in de baai van SF! Na enigzins te hebben uitgeslapen en een ontbijtje te hebben gescoord in de haven (waar bleek dat SF een beetje op een Europese stad lijkt, daar we een ham-kaas croissantje en fanta konden bestellen, iets dat je nergens anders in de VS kan), hebben we ons aangesloten in de lange rij voor de Ferry. Nadat we eenmaal op het water achterom keken, hadden we een prachtig uitzicht over de skyline van SF, echter weer met die vreemde lucht die erover heen hangt. Waarschijnlijk is het gewoon mist:

In de mist doemde er opeens een eilandje op… Alcatraz! Een klein, vervallen en volgebouwd eilandje midden in de zee. Na een korte film in de theater van het eiland begrepen we het verhaal van de gebouwen en het natuur op dit eiland. (We weten dat ook hier het lastig uit te leggen is hoe de sfeer is en ok dit is echt iets wat je zelf moet beleven. Het zegt wel iets dat zelfs de niet geintereseerde in maffia en gevangenissen onder de indruk waren.) Dit eiland kijkt precies uit naar de twee eilanden van SF. Hierdoor werd dit eiland gebruikt als Fort om de baai te bewaken tijdens de Gold Rush. Hierna werd het een gevangenis en toen deze gesloten was, kwamen er in 1963 indianen die hier een eigen plek opeisten. Nu is het een soort van museum waar de gevangenis beter leert kennen. En dat doe je dan ook. Door middel van een Audio-tour kon je tussen de cellen en de rest van de gevangenis je een echte gangster voelen.

De audio-tour klinkt een beetje saai, maar je hoorde ex-gevangenen (onthou de man rechtsonder) spreken, een hoorspel over de ontsnappingen en ook kwamen er familieleden van de bewakers die werkelijjk op het eiland woonden aan het woord. Ook konden we in de cellen zelf! Hier had Scarface misschien wel gezeten! Want daar gaat het natuurlijk om: alle beroemde gevangenen zaten hier! (Birdman, Scarface en Darwin Coon…) Nu klinkt de laatste waarschijnlijk niet zo bekend in de oren, maar voor ons inmiddels wel,  het is Cees-Jan zijn nieuwe vriend. De beste man had tussen 1959 en 1963 4 jaar gezeten voor een bankoverval en de jaren erna voor het signeren van zijn boek; ‘hoe overleef ik Alcatraz’.

Maar de mooiste verhalen van Alcatraz zijn natuurlijk het gevangenschap van Scarface aka Al Capone en de succesvolle ontsnappingspoging van 3 mannen. Deze 3 zijn, nadat ze met een lepel een gat gegraven hadden in hun cel, nooit meer teruggevonden. Er gaan verhalen dat de 3 verdronken zijn in de baai (hoewel hun lichamen nooit gevonden werden), maar er zijn ook mensen die geloven dat ze zijn gevlucht naar Zuid-Amerika. Hoe dan ook, ze behoren nog steeds tot de meest gewilde criminelen van de FBI.

Na nog wat rondgelopen te hebben op dit creepy eiland zijn we ontsnapt aan Alcatraz en aan boord gegaan van onze Ferry terug.

Na aan de kade een burgertje (al dan niet met kaas en bacon) en een cola met water (of water met cola) naar binnen te hebben gewerkt waren we weer fris voor onze volgende klus: De Golden Gate Bridge beklimmen, per fiets!

De tocht, die maar liefst 13 km (dertien kilometer!) zou duren, begon bij de Ferry waar we net waren afgemeert dus dat was een meevallertje. Na eerst een paar kilometertjes vlak naast de baai te hadden gefietst kwamen we dichterbij de brug en dat was te merken, de laatste paar kilometers waren steil omhoog en kunnen worden omschreven als rasechte kuitenbijtertjes!

Gelukkig hebben we in de afgelopen weken flink wat klim ervaring opgedaan en was dit brugje voor ons een peuleschil. Net zoiets als de dijk aan het eind van de oranjestraat, alleen dan op een driewieler…

Nadat we nog wat mooie plaatjes geschoten hadden zijn we per ongeluk in een kleding winkel terecht gekomen waar alles 8.98 was. Dit bleek de zaak van Sarah Jessica Parker te zijn.. Hier hebben de vrouwen zich tegoed gedaan (echte SJP schoenen voor maar 5 euro!!!) aan alle rotzooi (met de creditcard van de mannen..)

Morgen alweer onze laatste dag hier in het fantastische Amerika! Dat betekent helaas ook ons laatste verhaaltje, dus voor morgenochtend geldt: met bord op schoot met z’n allen kijken naar de laatste aflevering van dit seizoen van Crezee in LA!

Hallo luitjes!

Wat een lekkere dramatische titel he? maar het is toch echt waar, onze laatste missie in Amerika is begonnen… De stad San Francisco onveilig maken!

Dit avontuur konden we vanochtend natuurlijk niet op een lege maag beginnen, dus gingen we weer naar ons gewoonlijk ontbijtje in het hotel. Over de ontbijtjes in Amerika hebben we al het een en ander geschreven. Voor diegene die geen trouwe volger is en dit niet meer kan herinneren; het ontbijt sucks. Tot nu toe dan. Want deze ochtend begon heel anders. Allereerst werden we verwelkomd door een klein vrouwtje met een gek brilletje en een grote rode hoed met een nog grotere rode bloem op. Deze oude dame vertelde dat het eten hier om voor te sterven is, voor te leven is en gewoon ge-wel-dig is. Sommige van ons konden deze vriendelijke dame niet uit staan en begonnen direct grappige opmerkingen te maken. Zoals Karma werkt konden we een half uurtje wachten en waren als laatste aan de beurt.

Helaas voor diegene met de opmerkingen was deze mevrouw geen leugenaar (of het monster van Lake Tahoe: Tessie) en was geen woord gelogen. De Amerikanen in Lakoe Tahoe weten wat ontbijt is. Onze Tessie had gelijk: de pannenkoeken, de toast met kaneel, de eitjes (Sunny Side Up!), de bacon en de worstjes waren heerlijk. Sorry Tessie.

Met hierdoor een uur vertraging zijn we naar San Francisco gereden. In 1 ruk door, binnen de vier uur waren we er. We hebben voor San Francisco een aantal sightseeings uitgekozen, de Golden Gate Bridge overfietsen, met een traditionele tram door de stad rijden en Alcatraz bezoeken. Hier hebben we nog 2 volle dagen voor, alle tijd dus!

Na aankomst in ons hotel zijn we daarom eerst maar eens rustig de boulevard opgelopen om van daaruit een schitterend uitzicht te hebben op Alcatraz (als we op ons terras zitten kunnen we het gigantisch indrukwekkende eiland ook zien liggen).

Op zoek naar een leuk restaurantje om onze (inderdaad rob, al verveelt het nooit!;)) zoveelste steak of burger naar binnen te werken slenterenden we langs de haven toen we opeens een merkwaardig gebrul hoorden. Wat was dat nou…? Was dat een zeehond? Nee..een zeeleeuw! Snel rennen voor ie weg is!

Na een korte sprint van 20 minuten kwamen de koplopers aan bij de plek des onheils. Toen bleek al snel dat onze sprint totaal overbodig was geweest, daar het meteen duidelijk was dat we niet bang hoefden te zijn dat het zeeleeuwtje al was vertrokken voor onze komst.. Ruim 300 zeeleeuwen hadden hun intrek genomen in een kleine baai aan het meer. Ongeveer 30 aanlegplaatsen konden niet langer gebruikt worden waar ze ooit voor bedoeld waren, ze waren werkelijk bezaaid met zeeleeuwen.

Na een tijdje naar deze uitzonderlijke verschijning gekeken te hebben zijn we gaan eten in een surfensrestaurantje waar sommigen voor de verandering maar eens een pizza namen. Aan de muur hing een geplatineerde foto met de laatste ‘Shark Attacks’, gelukkig was het al 6 jaar geleden dat de laatste jaws toesloeg…!

Wat ons al snel aan deze stad is opgevallen is de vreemde lucht die over de stad hangt. Het is geen echte smok, maar het lijken wel wolken die zijn neergedaald in het dagelijkse leven hier, heel vreemd! We proberen er snel een paar mooie foto’s van te maken zodat de Piet Paulusma’s onder jullie ons misschien uitsluitsel kunnen geven! Voor morgenochtend hebben we een rondleiding in Alcatraz gereserveerd, de gepensioneerde gevangenis waar naar verluidt nog nooit iemand succesvol uit is ontsnapt!

Tot morgen!

ps. Als de foto’s te klein zijn, kan je erop klikken dan worden ze uitvergroot.

Hallo allemaal!

Hier een kort berichtje van ons. Kort, omdat we vandaag alleen maar gerelaxed hebben. Vooral ma heeft nog erguh veel last van haar spieren na de tocht van gisteren. De ruim 400 meter hoge klim naar de waterval bleek vanochtend meer impact te hebben gehad dan ze aanvankelijk dacht. Gelukkig stond er vandaag een zon/zee/strand dag op het programma om ons op te laden voor het laatste deel van onze reis: San Francisco!

Na lekker te hebben uitgeslapen zijn we gaan lopen naar Lake Tahoe, waar een hoop vissersbootjes, speedboten en cruiseschepen in de haven lagen. Het strand waar we konden zonnen had een mooi volleybalveld en een ouderwetse strandtent, die helaas dicht was. Echter, toen we ons eenmaal geinstalleerd hadden bleek dat de wolken een spelbreker waren in onze poging om nog even lekker bij te kleuren. Wel hadden we vanaf ons bankje een schitterend uitzicht over Lake Tahoe

Na een kwartiertje naar de wolken gestaard te hebben, besloten we eerst even naar het centrum te gaan om daar wat te eten, en dan ’s middags terug te gaan naar het strand in de hoop dat de wolken waren verdwenen (anton: “dat doen ze in Nederland ook altijd!”).

Op zoek naar wat voedsel viel ons oog op een gebouw wat verdacht veel leek op een gebouw in Vegas, de Harrah’s! Uit nader onderzoek bleek dat dit inderdaad een dependance was van het originele Harrah’s in Vegas! Daar we nog lang niet poker-moe zijn, werd onmiddelijk de zoektocht ingezet naar de pokerroom. Dit was nog niet zo makkelijk, het casino was minstens net zo groot als het origineel, maar de pokergoden waren met ons. Om 18.00 begon het toernooi! Mooi!

Na de lunch weer teruggereden richting het strand, waar de wolken inderdaad waren weggetrokken, en het inmiddels goed vertoeven was. Enkele potjes voetvolley, wie-kan-de-bal-het-verst-in-de-zee-schieten en honkbal zijn we het zwembad bij ons hotel onveilig gaan maken middels een paar flinke ik-zei-nog-zo-geen-bommetjes. Na een heerlijk ijsje voor iedereen zijn Han en Cees-Jan zich gaan klaarmaken voor het laatste pokertoernooitje van deze vakantie. Hoewel het allemaal niet zo goed geregeld was als in Vegas hebben we het toch reuze naar ons zin gehad in dit onverwachte potje tussen alle Locals. Ook de Locals vonden het geweldig dat ze eindelijk eens de kans hadden tegen iemand anders te spelen dan de buurman, waar ze elke week tegen spelen. Ook het feit dat we weer wat extra geld in de pot doneerde zal hierin hebben meegespeeld…

Nadat Han Cees-Jan elimineerde vlak voor de finaletafel, waar sommige vaders aan tafel flink geschokt door waren, begon Han met een redelijke stack aan de laatste 9. Helaas vielen de kaarten niet de goede kant op waardoor Han als 7e het veld moest verlaten, 1 plek voordat het geld verdeeld werd…

We zitten nu, om 10 uur, aan de Mac Cheeseburgers en de Big Mac’s. Morgen hebben we een lange rit voor de boeg, zo’n 3 en half uur rijden naar San Francisco, ons eindbestemming waar we nog 3 dagen zullen verblijven!

Keep in touch!

Goedemorgen trouwe volgers!

Nadat we hebben overnacht in het een sprookjesachtig hotel, waar je ook wel over kan zeggen dat we gewoon bij iemand thuis sliepen, zijn we vroeg opgestaan. Waar wij lekker in de keuken van het huis wat hebben gesnackt (de amerikanen weten wat ze met vlees moeten doen, maar een ontbijt kunnen ze niet handelen) zijn we gaan rijden.

Nog steeds op zoek naar beren een uurtje rijden om naar plek van bestemming (een geweldige wandeling) te komen. Yosemite park; veel bomen en veel water. Precies waar de Crezee’s van houden! Ik zal het kort houden: we hebben als gekken omhoog geklommen. Helemaal tot aan de top. Werkelijk tot aan boven aan de waterval. Het was adembenemend. Echt prachtig. Ik kan er een heel verhaal over schrijven, laat ik gewoon de foto’s zijn werk doen:

 Niet DE grote bomen, maar toch niet klein..

 wij zijn helemaal naar boven geklommen….

 een bosbrandje langs de weg..

Yosemite Park was erg leuk en voor diegene die van wandelen houden een echte aanrader. Boven aan de waterval was een mooi meer waar je kon zwemmen. Onze bikkels (de broertjes..) hebben een duik genomen in het prachtige maar ijskoude water… Het was er wel erg glad en Kyra viel keihard op haar gat, waardoor zij nu op een beurse kont zit… Ook hier weer honderden eekhoorntjes, maar geen beren… Helaas.

O ja, even tussendoor: we hebben vaak geen bereik met onze telefoons! Dus we willen graag sms’en maar dit lukt niet altijd. Dit betekent ook dat wij vandaag, na het park, graag wilden reserveren voor een hotel (de laatste voor onze eindbestemming) en dit via de payphone moesten doen. Dit was erg hilarisch aangezien Han en Cees-Jan hier eeuwen over deden.. (‘opgeven staat niet in ons woordenboek!’ ) Dus zo zitten we in nu in Lake Tahoe waar wij na een rit van ongeveer 4 uur heerlijk in een Best Western hotel zitten (hier hebben wij al 3 keer eerder overnacht). We hebben net ons buikje vol gegeten met Steaks, Spareribs (de lekkerste ooit volgens Cees-Jan) en Chicken salades. Ik zei toch dat die Amerikanen goed met vlees om konden gaan!

Nu zitten wij lekker op de kamer uit te buiken en gaan zo slapen. Morgen een rustdag. Lekker even aan het zwembad onze spieren rust geven voordat wij woensdag met de fiets de Golden Gate bridge over gaan!

Tot morgen!

X

Paardejokers!

Het is voor ons een beetje pijnlijk om te horen dat het met Maus zo goed gaat. We hadden gehoopt die hij ons zou missen, maar niets blijkt minder waar… Maus, of zoals wij hem sinds enkele dagen noemen ‘die vuile verrader’, heeft het prima bij zijn nieuwe tijdelijke baasje. We hebben het ook prima naar ons zin zonder hem….

Gisterenavond hebben we besloten om geen wekker te zetten, sommigen zijn nog uitgeput van ons Vegas-avontuur terwijl anderen een gebroken nacht hebben gehad doordat onze exmedereiziger om 7 uur een vlucht had. Tijd dus om eens lekker uit te slapen! Dientengevolge werden we rond 11.15 wakker, een kwartier na onze uiterste check-out tijd. Geen probleem, alleen kwamen we daardoor pas rond het middaguur aan in Yosemite Park. Waar het Visitors Center normaal gesproken aan het begin van het park ligt, moesten we nu ruim een uur rijden voor we ons konden laten informeren over het hoe en wat. Wel kwamen we onderweg onheilspellende borden tegen, met daarop de boodschap de loslopende beren niet te voederen. Beren??

Efin, na een prachtige rit langs schitterende valleien, enkele mooie watervallen en een paar steile rotswanden waar we honderden meters hoger een paar dappere bergbeklimmers konden aanschouwen, kwamen we aan bij het Ranger onderkomen. Het was inmiddels al laat in de middag en hadden het plan opgevat om vandaag de rivier te bewonderen, wellicht per boot, en morgen een mooie wandeling te maken.

De Ranger maakte ons echter meteen duidelijk dat raften geen optie was daar de rivier droog lag rond deze tijd van het jaar. Het bleek uberhaupt een wonder dat we het tot het Ranger Center hadden weten te schoppen want deze bergpas is vanwege onophoudelijke sneeuwval maar 2 maanden per jaar begaanbaar. Geen raftavontuur voor ons dus, maar een wandeling behoorde wel tot de opties. Die starten alleen allemaal vanuit de Yosemite Valley, die ruim een uur rijden was. O ja, en alle hutten zaten vol, dus overnachten in Yosemite Park konden we wel op ons buik schrijven. Het was voor ons dus zaak om in de Yosemite Valley te komen, omdat daar alle wonderen te vinden zijn die in de boekjes beschreven staan (onder andere de oudste en dikste bomen ter wereld). Gelukkig was er vlakbij die vallei een uitgang van het park, waardoor we wellicht buiten het park nog een slaapplaats konden vinden.

Na een 75 minuten durende tocht, die ons voerde langs adembenemende plekjes (volgens sommige zelfs mooier dan die in Zion National Park, al wil de auteur van dit stukje daar (nog) niet aan) kwamen we bij de uitgang van het park. Na verscheidene keren te zijn geweigerd (“alleen nog plek op de slaapzaal”, ”wel een kamer, maar dan moeten 3 personen in 1 bed”) zijn we terecht gekomen in Groveland. In een groot huis, omgetoverd tot hotel, hebben we 2 kamers weten te bemachtigen (inclusief jacuzzi en dakterras) en zitten we slechts 20 minuten van Yosemite Park.

Ondertussen hebben we alle folders en wandelroutes van Yosemite Parkhebben weten te verzamelen. Daar kunnen we morgen een mooie wandeling maken langs alle bergen en waterplassen. De grote trekpleister van de park, de levensgevaarlijke loslopende beren, hopen we ook nog tegen te komen! Immers, Cees-Jan heeft zijn klappertjes pistool nog steeds aan zijn broekriem hangen, en heeft inmiddels nieuwe munitie aangeschaft!

ps. Aan Frank/ de familie Weij een verzoekje: zouden jullie uit onze post een brief kunnen pikken die aan Cees-Jan is gericht. De afzender is DigiD / IB-groep. Zouden jullie de code die op de brief staat naar mij ons willen smsen? Mijn dank is groot!

Hallo lieve mensen,

dit verhaal staat in het teken van afscheid. We hebben namelijk afscheid genomen van onze lieve reisgenoot Frank, die we nu al missen. In de auto is zijn plaatsje leeg en aan tafel hebben we een stoel over. Vannacht zijn H, A en B Frank gaan wegbrengen en alles is goed gegaan. We hebben nog niets van hem gehoord, hij is namelijk op dit moment nog in de lucht. We weten wel dat hij veilig in Philadelphia is geland, zijn stop. Mét tas. We hopen dat zodra hij is geland, een computer zal zoeken en even een berichtje achterlaat om te laten weten hoe het is gegaan!

Naast dat wij afscheid hebben moeten nemen van onze lieve reisgenoot, hebben wij ook afscheid moeten nemen van DE stad. De stad die alles heeft. De stad van poker, winkelen, gokken, hitte, lichtjes etc. etc. etc. We raken er niet over uitgepraat. Om jullie niet alleen te vervelen met alle verhalen die wij hebben geschreven en in deze fantastische stad geen tijd hebben gehad om foto’s te plaatsen, zullen we het nu even goed maken. Hier een kleine impressie van onze stad, die wij nu met bloedend hart achter ons hebben gelaten….

 (Let op de attractie bovenop de tower)

(Om de video te bekijken klik er 1 keer op om hem te activeren, en dan 1 keer om hem te starten. Voor de ongeduldigen, het laden kan een paar seconden duren. Tip, zet je geluid wat harder)

Nadat we rond 11 uur hadden uitgecheckt, onze auto hadden laten voorrijden en onder de achtbanen door de highway hadden opgezocht, kwam van achteruit de auto de vraag: “Waar gaan we eigelijk heen?” Na deze onheilspellende vraag kwam het al even onheilspellende antwoord van de bestuurder: “Geen idee…”

In allerijl werd door de bijrijder ons programmaboekje opgezocht, waarna duidelijk werd dat we onze reis vervolgde naar Death Valley. In de reisgidsen konden we lezen dat de gemiddelde temperatuur rond de 48 graden schommelt en dat je alleen in de Death Valley wil komen als je er echt niet omheen kunt. Lekker dan… Maar goed, onderweg naar Yosimite Park kunnen we echt niet om Death Valley heen, dus recht er door!

Eenmaal aangekomen bij de ingang van de vallei, werd ons aan alle kanten duidelijk gemaakt dat je niet mocht verder rijden zonder 4 liter water per persoon, geen airco in je auto aan mocht hebben (anders stond je gegarandeerd met een kokende motor) en mocht je geen stap buiten de auto zetten. De bijgaande opsporingsberichten van mensen die de vallei waren ingegaan en nooit meer waren terug gekeerd benadrukte het gevaar van deze plaats. Of, zoals een taxichauffeur zei, “If they say Death Valley, they mean Death Valley”.

We zijn maar snel door deze plek des doods gereden om alvast wat voorsprong te nemen voor de reis voor morgen. Dan zouden we ruim 400 km moeten rijden. Uiteindelijk zijn we om 18.00 aangekomen en een schattig stadje genaamd Bishop, waar we na 3 keer ‘nee’ onze intrek hebben kunnen nemen in een klein hotel, waar we wederom met z’n alle op 1 kamer zitten, gezellig! We zijn nu nog slechts anderhalf uur verwijderd van Yosimite Park, wat volgens de verhalen een schitterend park is met de grootste bomen ter wereld en loslopende beren!

We zijn zeer benieuwd, tot morgen!

Zoals beloofd, het verhaaltje van Kyra! De heren hebben in het pokertoernooitje geen bijzondere resultaten behaald, Cees-Jan haalde wel weer de finale tafel maar werd weer net voor het geld uitgeschakeld. Wel kregen zowel Han als Cees-Jan een 50 dollar bonus voor het uitschakelen van een speler!

Hallo iedereen!!

Vandaag een hele hoop gedaan, maar laat ik beginnen bij het begin.

De Hooverdam. Enorm, Groot, Indrukwekkend. Maar het was ook 45 graden buiten en Las Vegas lag op ons te wachten. Onze laatste dag. Onze laatste kans op pokeren, onze laatste kans op shoppen en onze laatste kans op winnen. Dus zijn wij weer na 1 keer heen en weer te hebben gelopen (‘ Been there, done that’ ) zijn wij in de auto terug gegaan.

Op naar een Outlet store, waar alle kleding lekker goedkoop bleek te zijn. Helaas was al veel geld op en de koffers te klein dus hebben we niet veel gekocht. (Nadat Cees-Jan op de siteheeft gezet dat wij voor iedereen die dit leest iets zouden hebben gekocht, en dit niet waar was, voelden wij de druk om voor iedereen iets te kopen. Dit lukt natuurlijk niet, wij doen ons best.)

Natuurlijk was Kyra de laatste en zat iedereen al weer in de auto te wachten om naar de Tower van Las Vegas te gaan. Enorm, Groot en Indrukwekkend. Maar ook ontzettend eng. Al die attracties zoals een vrije val van de toren af (kijk even op de site van Stratosphere tower..) en een schot de lucht in. Onze dappere dodo’s hebben dit gedaan! Knap!

Zwetend van de hitte (en nog van angst) zijn wij terug gegaan naar de kamer. Hier lekker wat gelegen, want om 9 uur zou er weer een poker toernooi zijn waar de twee oudste heren aan mee wilden doen.

Met nog een paar uurtjes te gaan voor het winnen zou gaan beginnen (wat nu dus nog bezig is terwijl ik dit typ) zijn Cees-Jan en Kyra (me dus) met de bus stoer gaan trouwen. Helaas is het werkelijke trouwen er niet van gekomen. Hier een korte samenvatting van het avontuur: allereerst zijn we met de bus 1 halte meegeweest en in hotel Paris gaan kijken wat er voor nodig is (hier zijn zij trouwens gewoon in campingoutfit… lang leve spontaniteit!) Helaas liepen wij tegen een bruidspaar aan (helemaal in vol ornaat) en moesten wij meteen even slikken. Niet iedereen trouwt dus spontaan in vegas… Hier was het duur en geregeld dus namen we een taxi downtown waar het allemaal moest gebeuren. We moesten ons laten registreren wilden we kunnen trouwen. Geen probleem dachten we. Totdat we daar stonden. Kyra kreeg meteen de kriebels van het officiele gebeuren. Alles invullen… Tja, moest dit nou? Waar was de Elvis en waar was de Marilyn? Dit was echt! Om een lang verhaal kort te maken: we werden bang. Je weet nooit hoe het loopt. Helaas, ookal geld dit huwelijk niet in Nederland, we hebben het niet gedaan. Wij waren dus ook de enige die er uit liepen en op de vraag: waar gaan jullie trouwen? moesten antwoorden: ‘ We are not going to get married..’

Op dit moment zijn de mannen nog steeds in the game en wij gaan lekker slapen. Frank zal vannacht op het vliegtuig stappen en terug vliegen om deze site weer van de  ‘ andere kant’  te bezoeken. Leuk om te weten: Frank heeft om te vieren dat zijn koffer terug is, Gucci schoenen gekocht! Jaloers!! Wij adviseren hem deze in het vliegtuig aan te houden, je weet nooit wat er met je koffer gebeurd….

Tot snel!

Hier even een kleine update vanuit Vegas! Waarom klein? Omdat we dood en doodop zijn na 2 dagen keihard werken (want dat is het hier, vergis je niet!).

We zijn vandaag verder gegaan waar we gisteren gebleven zijn, shoppen en pokeren! Gelukkig zijn de resultaten beduidend beter dan gisteren. Wat betreft het shoppen zijn vooral de thuisblijvers er goed vanaf gekomen, vrijwel iedereen die dit leest valt in de prijzen! Ook heeft Kyra een schattig jurkje gekocht waarin ze de hele avond al in loopt te paraderen.

Ook de pokerresultaten zijn bovengemiddeld! 4 finaletafels, 2 cashes en 775 dollar rijker hebben we deze dag afgesloten.

Rond de klok van 9 uur stonden 3 Crezee’s klaar om de vloer aan te vegen met 30 Amerikanen. Han finishte net voor de finaletafel maar Bart en Cees-Jan begonnen als shortstacks aan de eerste finaletafel van Vegas 2008! Helaas vloog Cees-Jan er als 10 uit met een A2 tegen AQ. Bart wist zijn laatste paar chippies echter beter te gebruiken en wist zich tot de laatste 5 op de werken. (de beste 6 kregen uitbetaald) Toen er nog 4 spelers over waren werd er besloten te ‘choppen’ (de pot te delen) waardoor de resterende 1200 dollar door 4 man gedeeld werd. Bart was 300 dollar rijker en de eerste crezee-cash in Vegas was een feit!

Even snel een hotdog en french fries naar binnen geduwt (we waren het ontbijt namelijk vergeten), en we konden aanschuiven bij het 3 uur toernooitje. Bart was op dat moment al onderweg naar de apple-store om zijn winst te verzilveren (zonder resultaat overigens). Cees-Jan en Han hadden de smaak echter te pakken en mochten het gaan opnemen tegen 50 bloeddorstige locals. Waar Han de eerste 2 uur weinig geluk had en zelfs hoofdpijn kreeg van de slechte kaarten, stond Cees-Jan al na een half uurtje spelen op ruim 8000 punten. Aangezien iedereen begon met 2000 punten was het duidelijk dat er een chipleader was…

Toen er nog 2 tafels over waren en de finaletafel steeds dichterbij kwam, speelde Han een paar mooie handen waardoor niet alleen 2 spelers uit het toernooi vlogen, maar ook zijn chippies buitenproportionele vormen aannamen! Cees-Jan zijn stack nam de tegenovergestelde richting aan…. In de laatste pauze voor de finaletafel werd echter besloten dat er ook in dit toernooi weer een Crezee bij de beste 10 moest eindigen en dus werd alles op alles gezet.

Met nog 11 man in het veld kreeg Han steeds meer respect, niet alleen vanwege zijn chippies maar vooral vanwege zijn vorige week aangeschafte shirt, met de inscriptie “old men rule”. Een shirt dat bij vele jonge spelers een glimlach op het gelaat bracht. Toen vervolgens de 11 man het speelveld verliet was finaletafel nummer 2 en 3 voor de Crezee’s een feit.

Net als in het eerste toernooi kregen de beste 6 uitbetaald, zij het beduidend meer daar we dit keer met 50 man begonnen ipv 30. Al vrij snel verlieten 3 spelers de tafel waardoor er nog 1 speler moest afvallen voordat het geld werd bereikt. Han stond er niet al te best voor, maar Cees-Jan zo mogelijk nog slechter. Met blinds van 600-1200 en een stackje van 2000 zat hij in grote problemen. Han vond na ongeveer 3 en half uur spelen KK waardoor hij zijn chippies weer iets kon uitbreiden en een stuk ruimer zat.

Cees-Jan ging met z’n laatste 1000 all-in en werd gecallt door 2 man. De man met de meeste chippies won de pot waardoor er nog 5 spelers over waren. De nummer 6 kreeg 125 dollar, maar helaas werd Cees-Jan 7e en verdiende net geen geld.

Daarna besloten de laatste 5 man, waaronder Han de pot te ‘choppen’ (net als in het eerste toernooitje) en kreeg ieder 475 dollar! Hiermee was de 2e cash van de Crezee’s een feit!

Zoals jullie lezen hebben we weinig anders gedaan dan shoppen en pokeren, maar het bevalt ons prima!

Morgenochtend vroeg gaan we naar de Hooverdam en de Stratosphere Tower, misschien nog wat shoppen/pokeren en dan zit Las Vegas er alweer op voor ons, Death Valley wacht op ons!

ps. 1 het originele chippie is voor de Wansjes!

ps. 2 Frank zijn koffer is weer bij de rechtmatige eigenaar, vluchtnummer: US798, verwachte aankomsttijd 08.25

Goedemorgen lezers van ons reisje….

Vandaag de dag waar we lang op hebben moeten wachten… Maar het is zover: we zijn in Las Vegas!!! Sin City!!!

Voordat ik begin met een verhaaltje, moet ik deze keer zeggen dat het deze keer niet zal lukken om met woorden of met foto’s te omschrijven wat er in deze stad gebeurd. Het is niet uit te leggen, of te laten zien hoe het hier voelt.

Alles wat er over deze stad word geschreven is niet overdreven; de lichtjes, de stad-midden-in-de-woestijn, de ongelofelijke hotels, de winkels, de limosines overal, de vette auto’s, de (eventueel gehuurde) blote vrouwen en natuurlijk de casino’s!

Laten we het daar even over hebben. Alles lonkt, alles lijkt leuk, alles lijkt kansloos en toch ga je spelen. Je loopt een hotel in en allereerst loop je door een casino (slimme jongens die Amerikanen…). En geen kleintje… nee, waar je ook kijkt de fruitautomaten kijken je aan.  Deze dagen splitst onze groep in tweeen. Zo heb je de pokergroep (B, H en CJ) die als een gek naar toernooitjes aan het zoeken zijn. En zo heb je de shopgroep (de vrouwen+ minderjarige) die Gucci aan het leegplunderen zijn.

Wat hebben de beide groepen gemeen? Geld uitgeven! En dan gebeurd… Veel.  Te beginnen met de pokeraars, na een kleine zoektocht konden we beslag leggen op het toernooischema van heel Las Vegas. Zoals we al vermoedden, was er op elk tijdstip tegen elke prijs wel een toernooitje te vinden. Nu was het nog kiezen tussen 1 van de casino’s, MGM Grand, Rio, Bellaggio etc. etc. Uiteindelijk zijn we voor de prachtige fontein van Caesars Palace gevallen en hebben ons ingeschreven voor een 65 dollar toernooitje met 50 spelers.

Over het toernooiverloop zelf kunnen we vrij kort zijn… (voor de niet-pokerleken: Cees-Jan lag er na een klein half uurtje uit met een Q-high flush tegen een A high flush, Han had na ruim 2 uur spelen nog maar een paar chippies over en kreeg geen hulp met K10 tegen A3)  Maar het belangrijkste is, het was fantastisch!! Morgen om 9 uur zijn we weer present, met dan hopelijk betere resultaten!

De resultaten van de shop-groep zijn ook niet geweldig. De tassen, de schoenen, de jurken en de horloges zijn een beetje prijzig. Ok, dachten we, een portomonee dan. Ook 400 dollar. Een sleutelhanger; 200 dollar. Tja, we hebben een boxershort in de M&M store voor Han gekocht (Antoinette ‘Je wordt nog eens een M&M!’ ) en dat was het wel. Morgen misschien meer geluk! O ja, Frank en Kyra zijn bijna getrouwd! In een weddingchapel waar Kyra op haar knieen iedereen aansprak om mee te trouwen (niemand wilde, zelfs Antoinette zei nee..) was Frank haar laatste kans maar ook hij weigerde.. Misschien heeft zij morgen meer geluk!  

Even een momentje voor ons hotel. Zeg maar gerust een minuutje stilte. Want wat is ie mooi! Hij heeft een echte rollercoaster om en door heeeel het hotel heen. Hier zijn wij, na op een plattegrond te hebben moeten kijken om alleen al de liften op de eerste etage te vinden, meteen ingegaan. (behalve Han die toch een tikkeltje angstig werd na het uitzicht op deen dubbele louping vanuit onze kamer.) Wij zitten in de New York tower, waar Han en Cees-Jan de kamer hebben kunnen upgraden (de lullers!). Het hotel waar wij op kijken heeft (serieus!) leeuwen in het casino en in elk hotel dansen de vrouwen op de bar.

Las Vegas heeft het! 

We gaan vroeg slapen, we zijn inmiddels voor de 4e keer deze vakantie een nieuwe tijdszone ingereist en het is weer 44 graden hier, en morgen horen jullie meer! (hopelijk van miljonairs..)  

ps. 1 Vanuit het publiek kwam een vraag of er meerdere verslaggevers zijn… We hebben 2 reporters, nu is de huiskamervraag uiteraard, welke 2?

Degene die als eerste het goede antwoord als comment post krijgt een echte ‘Welcome to the Fabulous Las Vegas’ speelchippie!

ps. 2 De reden dat we nog niet zoveel foto’s hebben komt ten eerste omdat men er niet echt veel prijs op stelt als we in het casino zelf fotograferen (een hoop mensen zijn hier immers buiten medeweten van hun vrouw/gezin om) en ten tweede omdat we als een stel idioten met de mond open door Vegas zijn gesprint en geen tijd wilden verspillen aan iets onbenulligs als foto’s maken!